Zestaponi

Nog even terugkomend op gister. Daar gebruikte ik het woordje animositeit. Niet het goede woord, want bedoelde gewoon gezellig. Verder nog wat onsmakelijke. In Batumi zijn natuurlijk putdeksels in de straten, maar daar heb ik toch een paar speciale gezien. Van die deksel die fungeren als een ventiel wanneer de waterdruk te hoog wordt.

Afijn....We stonden geparkeerd in de kelder garage met een vrij steile korte uitgang naar de straat met een draai en dan een stoepje van 50cm breed bovenaan aan de weg. Stijgingspercentage van 20%. Dat was toch spannend, zeker als er auto's door de straat rijden.

We waren al snel Batumi uit op de autobaan....zo noemen ze die weg hier;-)))). Na wat kilometers vonden we een 'short cut' door het binnenland. Al snel raakte verstrikt in allerlei binnen weggetjes met loslopende en liggende koeien. Na wat kaart onderzoek vonden we onze weg. Morgens waren vertrokken op twee bananen als ontbijt, dus de honger sloeg toe. Een soort winkel/bar/restaurant uit de jaren 1945. We werden hartelijk ontvangen en na wat rondneuzen kozen we een brood en worstje en ice tea. Ook gekookte eieren uit de vitrine die eerst werden rondgedraaid als een soort bewijs van kwaliteit. Een bedorven ei zak wel in onbalans geraken....denk ik.
De weg was wel speciaal. Bochtig en stukken waarbij het asfalt was verdwenen, of hele stukken waar gaten en sleuven in zaten. Ook kwamen we weer loslopende of liggende koeien tegen, afgewisseld met loslopende varkens en paarden en honden. Die kwam je ook in haarspeld bochten tegen. Eigenlijk een alternatief voor verkeersdrempels, alhoewel ze die hier ook kennen. O ja.....daar tussendoor was er ook nog verkeer. Onze BMW's namen de ongemakken van de weg en wij laveerde overal tussendoor.
Onderweg nog ergens een lunch genomen. Koffie, worstjes en brood en pinda's. Daarnaast af en toe ergens een frisdranken. Telkens contact met aardige of dronken mannen. Als dat laatste gebeurde was het afscheid uitgebreid.
Afijn....het plan was om via binnenwegen naar een klooster te rijden in Katshki. De weggetjes werden smaller en het zoeken lastiger. We geraakte een keer op een vrij stijl zijstraatje in een dorpje wat eindigde op het steilste stuk. Het keren was echt een onderneming. Inmiddels was het 41grd, het water stroomde van mijn rug. Eenmaal beneden dachten we het gevonden te hebben. Het asfalt was al even verdwenen, de gaten groter en afgewisseld met grote plassen water Toen werden we tegen gehouden door wijze dorpsbewoners die ons in het Russisch, met gebruik van handen voeten, duidelijk maakte dat we weer terug moesten naar de autobaan, richting Zestaponi. Dat werd pas echt duidelijk toen er iemand bij kwam die Engels sprak.
Opweg naar Zestaponi zagen we een groot meer. Een van ons dacht aan zwemmen en bij eerste beste pad reden weg de weg af over een onverharde weg/pad. Het zwemmen werd niks, maar het uitzicht fenomenaal. Het pad weer terug. Ik reed voorop maar werd flitsend ingehaald door een paar snelheidsduivels. Eenmaal op de weg heb ik ze een standje gegeven, we willen veilig thuiskomen.
In Zestaponi was een koffiebar langs de weg met een gekoeld zaaltje en de gastvrouw met een behoorlijk uitzicht die Engels sprak. Zij verwees ons naar een hotel in de buurt, waar we nu zitten. Prima eten en drinken en dito kamers. Het hotel heeft een dakterras met uitzicht over de stad en daar was ook muziek.
In de wat grotere dorpen staan een soort flat gebouwen. In NLD zouden die al lang onbewoonbaar worden verklaard. Maar hier worden die nog zeker 30 jaar bewoond. De muren zijn bevlekt met toets kleur van de betonrot. Dat de ballonnetjes er nog aanhangen is een wonder. Wat hebben wij het toch goed.....EN.....dat we deze reis kunnen maken.
Weltrusten